благоде́тель
Sens
-
1. bienfaiteur, bienfaitrice
Famille de mots
Apparentés
- благодея́ние bienfait, faveur
- благоде́тельница bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice, bienfaitrice
- благоде́тельный bénéfique, bienfaisant
Déclinaison
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Nominatif | благоде́тель | благоде́тели |
| Génitif | благоде́теля | благоде́телей |
| Datif | благоде́телю | благоде́телям |
| Accusatif | благоде́теля | благоде́телей |
| Instrumental | благоде́телем | благоде́телями |
| Prépositionnel | благоде́теле | благоде́телях |
Exemples
-
Мне бы́ло сты́дно за то, как я поступи́л со свои́м благоде́телем. ▶Pro
fra J'avais honte de ce que j'avais fait à mon bienfaiteur.
-
Они смо́трят на него как на своего́ благоде́теля. ▶Pro
fra Ils le considèrent comme leur bienfaiteur.
-
Он всегда называл своего благодетеля добрым человеком. ▶Pro
fra Il a toujours appelé son bienfaiteur un homme bien.