доко́нчить
Sens
-
1. terminer, achever, conclure, parvenir à son terme, prendre fin
Conjugaison
| Présent | Futur | |
|---|---|---|
| я | — | доко́нчу ▶Pro |
| ты | — | доко́нчишь ▶Pro |
| он/она́/оно́ | — | доко́нчит ▶Pro |
| мы | — | доко́нчим ▶Pro |
| вы | — | доко́нчите ▶Pro |
| они́ | — | доко́нчат ▶Pro |
Impératif
| ты | доко́нчи ▶Pro |
|---|---|
| вы | доко́нчите ▶Pro |
Passé
| masculin | доко́нчил ▶Pro |
|---|---|
| féminin | доко́нчила ▶Pro |
| neutre | доко́нчило ▶Pro |
| pluriel | доко́нчили ▶Pro |
Participes & gérondifs
| Actif présent | — |
|---|---|
| Actif passé | доко́нчивший ▶Pro |
| Passif présent | — |
| Passif passé | доко́нченный ▶Pro |
| Gérondif présent | — |
| Gérondif passé | доко́нчив / докончивши ▶Pro |